Stilte na lawaai
Stilte hoeft geen leegte te betekenen, sterker nog, dat is bijna nooit het geval.
Na een lange periode van lawaai kan stilte vreemd klinken.
Een persoon gaat bij zichzelf zitten en hoort plotseling dingen die voorheen verloren gingen in het dagelijks leven.
Het zingen van vogels, de wind, je eigen ademhaling of het tikken van een klok - alles wordt levend en opgemerkt.
Ruis in de wereld van vandaag is handig omdat het bedekt wat onopgelost is, waardoor een gevoel van beweging ontstaat terwijl het leven eigenlijk stilstaat, ook al gaat de tijd verder.
Het vult dit lawaai, de ruimte waar de waarheid zou kunnen verschijnen, en alleen de stilte onthult hoeveel zaken slechts tot later werden uitgesteld.
Hij doet het niet gewelddadig, maar rustig en zonder druk, al ervaren wij het juist het tegenovergestelde als we zo lang in lawaai hebben geleefd.
Stilte na lawaai is niet prettig.
Het brengt meestal spanning, vermoeidheid en zelfs angst of zelfs angst met zich mee, en dit is volkomen normaal, omdat de innerlijke wereld ook een moment nodig heeft om het ritme te veranderen waarin het al zo lang bestaat.
Wanneer het geluid dat ons zo lang heeft omringd, verdwijnt, beginnen niet alleen de elementen van de wereld gehoord te worden, maar ook wat er in ons verborgen is.
Op zo'n moment hoef je niet naar grote antwoorden te zoeken, kijk gewoon naar jezelf, dwing niets om te verbeteren, merk gewoon je bestaan op, in jezelf, in de wereld en zie de orde die begint met instemming met een tijdelijk gebrek aan orde.
Stilte lost niet meteen alles op, misschien lost het zelfs niets op, maar het stelt je in staat het eerste echte geluid te horen, en dat is waar de terugkeer naar het ware bestaan begint.
Bestaan in een wereld die vergeten is vanwege het momentum dat wordt gedicteerd door een verloren samenleving.
Wat in een mens pas begint te spreken als de wereld even stil valt