Het gewicht van onuitgesproken woorden
Stilte kan ook gewicht hebben. Vooral als we er lange tijd mee doen alsof we er licht in zijn.
Er zijn woorden die zo lang in je keel blijven hangen dat ze als stenen beginnen te voelen.
Je blijft ze dragen, en ze doen steeds meer pijn.
Het lichaam heeft echter het gevoel dat er iets niet is gezegd, dat het nog niet is afgemaakt en dat er steeds meer stress heerst.
Onuitgesproken woorden verdwijnen niet alleen omdat ze niet het recht krijgen om gehoord te worden.
Ze nestelen zich vaak in spanning, vermoeidheid, een vreemde afstand tot de wereld en stilte, waardoor ze hun energie verzamelen.
Een mens kan goed functioneren, reageren, glimlachen en gewoon ‘zijn ding doen’.
Daaronder is er echter een gesprek gaande dat nooit tot bloei is gekomen en dat de meeste kracht kan vergen.
Stilte is soms nodig om je te beschermen tegen chaos, maar het kan ook een schuilplaats zijn die na verloop van tijd aan lucht ontbreekt.
Niet elk woord hoeft in één keer gezegd te worden, en niet elke waarheid heeft een publiek nodig als ze opgemerkt wordt.
Er is echter een verschil tussen kalm en bevroren zijn.
Het hart kent het verschil meestal eerder dan de tong.
Soms vindt de eerste uiting niet plaats in het bijzijn van iemand anders, maar in een notitieboekje, in een lege kamer, in een gefluisterde zin zonder geadresseerde, in de avondangst.
Dit kan ook het begin zijn van het loslaten van de last, en woorden hoeven de wereld niet onmiddellijk te herstellen om te stoppen met ons van binnenuit te vernietigen, omdat ze alleen maar een veilige plek moeten vinden waar we niet langer zullen doen alsof ze niet bestaan.
Welke prijs betaalt jouw interieur voor externe vrede die op stilte is gebouwd?